Morning Forest

Stratocluster - W.E.R.F. 105

Stratocluster - Bruno Vansina Quartet Ft. Steve Nelson

 

Bruno Vansina Quartet Plus One
Steve Nelson (vibraphone) / Bruno Vansina (alto saxophone) / Bert Cools (guitar) / Jos Machtel (double bass) / Teun Verbruggen (drums)

1. Stratocluster
2. Song Of Kwong
3. Kama Sama Rama
4. Kama special
5. Natrium
6. Walters Verjaardagsshow
7. Crazeology

Recorded, mixed and mastered by Mike Marciano, System Two Recording, Brooklyn, March 5, 6, 7 & 8, 2012.
Bruno Vansina plays Morgan Fry mouthpieces.
Cover: 'Omne Supervacuum pleno de pectore manat' 2008-09, oil on canvas, 100 x 160cm by Laurent Impeduglia.

 

Press
 

Jazzenzo.nl, 30 januari 2013 door: Rinus van der Heijden

"Het totaalgeluid van het kwartet, waaraan als gast vibrafonist Steve Nelson is gekoppeld, is een mengeling van al het goede dat de jazz heeft voortgebracht."

Lees meer ...

 

Jazzaroundmag.com, 10 novembre 2012 par Claude Loxhay

"...une des plus passionnantes productions du label brugeois de ces derniers mois."

Lire plus ...

 

Karel Van Keymeulen, De Standaard, 25 augustus 2012, p.c30

""Vansina [..] manifesteert zich als een vurig, lenig altsaxofonist die dwingende solo's speelt en hoekige lijnen trekt. Al kan hij een slepende ballad als 'Song of Kwong' subtiel en sprekend vertolken."

Lees meer ...

 

Herman te Loo, Jazzflits, 20 augustus 2012, P. 6

"muziek voor fijnproevers, soms atmosferisch, soms gestuurd door grooves, maar altijd geacheveerd en subtiel."

Lees meer ...

 

Jan-Jakob Delanoye, Kwadratuur, 2 augustus 2012

"Uit Peter Vermeersch' bigband FES nam Vansina niet alleen de uiterst vindingrijke drummer Teun Verbruggen mee naar een studio in Brooklyn, maar ook een heftig spel met dynamieken en kleuren, doorspekt met een stevige scheut humor en tegelijk gedrenkt in een saus heerlijke melodievorming. Een beetje alles tegelijk dus? Eigenlijk wel."

Lees meer ...

 

Vantroyen,Jean-Claude, Le Soire, 4 juillet 2012, p. 24

"Cette musique, qui n’est pas faite pour rire, s’écoute avec la banane."

Lire plus ...

 

Georges Tonla Briquet, Jazzmozaïek 2, juni 2012, p. 52

"Van bij de eerste noot word je meegesleurd in een maalstroom van avontuurlijke wendingen en kleurrijke schakeringen."

Lees meer ...

 

 

 

 

 

 

Jazzaroundmag.com, 10 novembre 2012 par Claude Loxhay (sur www.jazzaroundmag.com). De ce côté-ci de la frontière linguistique, l’altiste Bruno Vansina est sans doute moins connu que des saxophonistes comme Ben Sluijs ou Frank Vaganée, il n’en est pourtant pas moins un des piliers du Flat Earth Society de Peter Vermeersch, ainsi que du Tuesday Night Orchestra (album « In a Little Provincial Town chroniqué sur ce site). Il a déjà enregistré les albums « Trio Music » en 2004 , « In Orbit » en 2006 et « Tokio Quantize » en 2007, en compagnie du contrebassiste Gulli Gudmunsson et du batteur Teun Verbruggen, mais aussi d’invités comme Magic Malik (flûte) et Jozef Dumoulin (piano électrique). Le voici, lors d’une session enregistrée à Brooklyn, en compagnie de l’Américain Steve Nelson, le vibraphoniste du quintet de Dave Holland et, par conséquent, compagnon de route de Chris Potter (saxophone ténor), Steve Wilson (saxophone alto) et Robin Eubanks (trombone) : excusez du peu. A leurs côtés, on retrouve Bert Cools, jeune guitariste de 26 ans que l’on a déjà entendu, avec Alexandre Cavalière (violon), au sein de Darwin Case et avec le quintet Banjax du saxophoniste Erik Bogaerts qui vient d’enregistrer l’album « Osa » (Werf 109). La rythmique est formée de Jos Machtel, le contrebassiste hollandais du Brussels Jazz Orchestra et du fidèle Teun Verbruggen à la batterie et aux percussions. Le répertoire original est constitué de six compositions du leader, au rythme sautillant, et du Walter’s Verjaardagsshow, au groove appuyé, de Bert Cools. L’alto de Vansina est virevoltant à souhait (Stratocluster, Kama Special, Crazeology). Avec ses sonorités ondoyantes, Steve Nelson prouve qu’il est un des meilleurs vibraphonistes actuels : écoutez son introduction limpide de Song of Kwong ou ses vibrants solos sur Natrium ou Crazeology. Par ailleurs, son entente avec la guitare électrique aux colorations chatoyantes de Bert Cools est parfaite. Il est vrai qu’il a déjà connu cette alliance vibraphone-guitare au sein du sextet du tromboniste Steve Davis avec le guitariste Peter Bernstein (album « Vibe up »). Jos machtel assure au quintet un solide tempo et sait prendre, à l’occasion de beaux solos, comme sur Song of Kwong. Teun Verbruggen, à son accoutumée, sait se rendre inventif, colorant au passage son jeu de petites percussions (Natrium). Voilà une des plus passionnantes productions du label brugeois de ces derniers mois.

Jazzenzo.nl, 30 januari 2013 door: Rinus van der Heijden (op www.jazzenzo.nl)
Altsaxofonist Bruno Vansina is voornamelijk bekend door zijn deelname in Flat Earth Society en zijn gastoptredens met het Brussels Jazz Orchestra (maar dan op baritonsaxofoon). Maar ook en vooral door zijn kameraadschap met Teun Verbruggen, met wie hij eerder het label RAT Records oprichtte. Zijn nieuwste cd ‘Stratocluster’ is een co-productie van RAT en WERF Records. En Teun Verbruggen vervult er een prachtige ‘vriendendienst’ op.

Vansina toont zich een opmerkelijk en vooral fantasierijk musicus op deze cd. Hij nestelt zich kennelijk het liefst op puntige, hoekige en kort afgemeten ritmes, waarop hij soepel improviseert. Het openings- en titelnummer getuigt daar uitbundig van, maar dat hij ook in een ballad de juiste energie weet te stoppen, laat ‘Song of Kwong’ horen.

Het totaalgeluid van het kwartet, waaraan als gast vibrafonist Steve Nelson is gekoppeld, is een mengeling van al het goede dat de jazz heeft voortgebracht. Steve Nelson, al jarenlang vaste begeleider van contrabassist Dave Holland, is een man die van dóórgaan houdt: zijn vibrafoon legt een dwingend werktempo op aan de overige musici. De jonge gitarist Bert Cools tekent voor indringende gitaarlijnen, soms psychedelisch van aard, maar altijd dienstbaar aan de vele sferen die ‘Stratocluster’ kenmerken.

‘Stratocluster’ is de ene keer een hapklaar brokje dat je wordt voorgehouden, maar een tel later een indringend gestructureerde opeenstapeling van vrije improvisaties. Hoewel sommige stukken nogal dichtgebreid zijn, is er overal ruimte voor adem. Luchtigheid derhalve, geketend aan weldoordachte eigen composities: zes van de hand van leider Vansina en één van Bert Cools.

Georges Tonla Briquet, Jazzmozaïek 2, juni 2012, p. 52
"Van bij de eerste noot word je meegesleurd in een maalstroom van avontuurlijke wendingen en kleurrijke schakeringen. De heren overschrijden continu de grenzen van rechtlijnigheid zonder elkaar uit het oor te verliezen. De solopassages zijn zo sterk ingebed in het geheel dat ze haast onopmerkelijk voor de juiste nieuwe impulsen zorgen. Elke muzikant haalt uit zijn instrument het uiterste waarbij primitivisme gekoppeld wordt aan verfijning."[..]"Dat de opnamen in Brooklyn (New York) plaats hadden, heeft duidelijk een invloed gehad. Nu maar hopen op een tournee."

Vantroyen,Jean-Claude, Le Soire, 4 juillet 2012, p. 24
Voilà un album ludique. Est-ce l’inventivité mélodique du sax de Vansina, la légèreté du vibraphone de Steve Nelson, l’originalité des drums de Teun Verbruggen, l’efficacité de la basse de Jos Machtel ou la sonorité parfois rageuse de la guitare de Bert Cools ? La potion en tout cas est magique. Cette musique, qui n’est pas faite pour rire, s’écoute avec la banane.

Jan-Jakob Delanoye, Kwadratuur, 2 augustus 2012
Men zou hem al aan het werk kunnen gehoord hebben met Flat Earth Society, Tokio Quantize of zijn eigen trio met drummer Teun Verbruggen en bassist Gulli Gudmundsson, maar toch is Bruno Vansina niet de meest klinkende naam uit het Belgische jazzlandschap. Daarvoor is hij allicht te bescheiden: dat het de altsaxofonist niet aan techniek of inspiratie ontbreekt, wordt op zijn laatste album 'Stratocluster' immers wel erg duidelijk. Uit Peter Vermeersch' bigband FES nam Vansina niet alleen de uiterst vindingrijke drummer Teun Verbruggen mee naar een studio in Brooklyn, maar ook een heftig spel met dynamieken en kleuren, doorspekt met een stevige scheut humor en tegelijk gedrenkt in een saus heerlijke melodievorming. Een beetje alles tegelijk dus? Eigenlijk wel. En toch weet Vansina zich nog eens te omringen met twee solisten die helemaal anders zijn dan hem: gastmuzikant Steve Nelson op vibrafoon, die vanuit de traditie met gemak meestapt in Vansina's droomwereld, en daarnaast Bert Cools, uit wiens elektrische gitaar landschappen tevoorschijn komen, maar ook tal van effecten die als zinderende tapijten de brave structuur waarin bepaalde nummers lijken te vervallen, doorbreken.

Vansina illustreert dat de formule waarin de muzikanten elk een solorondje doen, lang niet altijd saai hoeft te zijn. Al in de heerlijke thema's legt de muzikant spanningen of wrijvingen vast, die zich verder zetten in de telkens weer pittige improvisaties. Vansina zelf is een notenwaterval, maar nooit wordt hij betekenisloos: zijn spel is magnifiek gefraseerd en staat voortdurend op scherp, opbouwend richting een secuur uitgekozen catharsis. Tegelijk laat 'Stratocluster' ruimte voor sferen, zoals uit het begin van 'Kama Special' blijkt. De kern van de plaat wordt echter onmiskenbaar gevormd door de opzwepende hersenspinsels van de drie solisten, die aan de hand van hetzelfde basismateriaal drie totaal verschillende werelden oproepen. 'Song of Kwong' zou een clichéballade kunnen worden, maar weekt keer op keer een glimlach los. Het titelnummer van de plaat is dan weer steviger werk, zonder dat louter het opdrijven van het volume als wapen in de strijd wordt geworpen. Vansina heeft overigens veel geluk met zijn ritmesectie: Verbruggen is iemand die elke solo opnieuw van drumwerk voorziet waarop een solist zich te pletter zweet, alsof er een sneltrein achter hem aan dendert. Met contrabassist Jos Machtel vormt Verbruggen overigens een sterk duo: net als Nelson is Machtel een figuur die vanuit een grote kennis van de regels van het spel toch een geheel eigen verhaal weet te brouwen, dat bovendien naadloos in het grotere plaatje wordt ingepast.

Steve Nelson, ruim vijftien jaar lang de vibrafonist waar de legendarische Dave Holland mee werkte, is dus niet zomaar de man die dit album overeind houdt. Hij wordt een evenwaardige speler binnen dit ijzersterke kwintet, verantwoordelijk voor een extra laag, maar daarom niet superieur aan bijvoorbeeld de geweldige fantast die Cools is. Spijtig is dat het album over halfweg wat verslapt: vanaf 'Natrium' – hoewel badend in een ijlende 'Bitches Brew'-atmosfeer – verliest 'Stratocluster' zijn dwingende karakter, ondanks dat dit en ook het slotnummer geweldige tracks zijn. Cools' 'Walter's verjaardagsshow' valt ietwat uit de toon, maar niet in die mate dat ze de allesoverheersende sfeer van vreugde om deze nieuwe ontdekking tempert. Een band om goed in het oog te houden dus, en als het W.E.R.F.-label vaker de handen in elkaar zou slaan met Verbruggens Rat Records (zoals hier is gebeurd), zit er vast nog meer spannende jazz van eigen bodem aan te komen!

Herman te Loo, Jazzflits, 20 augustus 2012, P. 6
Dit is nou een mooi voorbeeld van de gast die geen misbruik maakt van de door hem gastvrijheid. De Amerikaanse vibrafo- nist Steve Nelson voegt zich op ‘Stratocluster’ als een volwaar- dig vijfde bandlid bij het kwartet van de Belgische altsaxofonist Bruno Vansina, vooral bekend van zijn werk met de Flat Earth Society. En de malletspeler is niet zomaar toegevoegd aan dit gezelschap. Hij speelt al heel wat jaren aan de zijde van bassist Dave Holland, en dat lijkt een belangrijke invloed op Vansina’s compositorische werk. De muziek op ‘Stratocluster’ kenmerkt zich door een fraai mengsel van lichtheid, lenigheid en soepele swing. De bijna vibratoloze alt van de leider voegt zich daarin mooi naast het cleane vibrafoongeluid en de onopgesmukte gitaarklanken van Bert Cools. [..] Ze produceren muziek voor fijnproevers, soms atmosferisch, soms gestuurd door grooves, maar altijd geacheveerd en subtiel.

Karel Van Keymeulen, De Standaard, 25.08.2012, p.c30
"Vansina [..] manifesteert zich als een vurig, lenig altsaxofonist die dwingende solo's speelt en hoekige lijnen trekt. Al kan hij een slepende ballad als 'Song of Kwong' subtiel en sprekend vertolken. Steve Nelson geeft de muziek niet alleen een aparte kleur, hij soleert met een elegante lichtheid. De gitaar van Bert Cools voegt er bijna psychedelica aan toe, drummer Teun Verbruggen en bassist Jos Machtel geven er ritmische souplesse aan. Melodisch vindingrijk, open en prikkelend."

C-mine Jazz Genk Festival, Genk (B), 13 april 2012 door: Georges Tonla Briquet
 

Dit artikel op www.jazzenzo.nl

De 36-jarige saxofonist Bruno Vansina wordt regelmatig uitgenodigd door het Brussels Jazz Orchestra voor een vervangingsopdracht en hij is ook vast lid van Flat Earth Society. Maar de ware Vansina leer je pas kennen aan de hand van zijn eigen projecten, waaronder het trio Vansina-Verbruggen-Gudmunsson. Daarvan verscheen al een aantal cd’s op RAT Records (het label dat Vansina oprichtte met Teun Verbruggen). In Genk kwam hij zijn gloednieuwe cd ‘Stratocluster’ voorstellen, een samenwerking tussen RAT Records en het WE.R.F.-label. De opnamen daarvoor vonden plaats in Brooklyn, New York.

Altsaxofonist Bruno Vansina met onder meer vibrafonist Steve Nelson en slagwerker Teun Verbruggen in zijn groep.

Voor dit avontuur omringde Vansina (zelf op altsaxofoon) zich met de jonge beloftevolle gitarist Bert Cools, Jos Machtel (vaste bassist van het BJO), zijn trouwe bondgenoot drummer Teun Verbruggen en niemand minder dan vibrafonist Steve Nelson, de man op wie contrabassist Dave Holland continu een beroep doet. Een niet alledaagse bezetting dus. Het resultaat: complex gelaagde jazz met crescendo opbouw en onverwachte tussenstops. Grooves werden daarbij moeiteloos afgewisseld met flarden postbop. De gitarist kwam daarbij zeer melodisch uit de hoek, maar verleende het geheel ook een spacy tintje door zijn pedaaleffecten, zonder dat er sprake was van nodeloos uitfreaken.

Nelson had twee vibrafoons ter beschikking waarop hij zich kon uitleven en dat deed hij volop. Hij bewees meteen nog eens dat je met dit instrument niet alleen een aparte klankkleur kunt scheppen, maar dat je er tevens volwaardige solo’s mee kunt  uitwerken.

Het was echter vooral Vansina zelf die zeer sterk uit de hoek kwam. Van heel krachtig tot zalvend en af en toe zelfs met een scherp rockkantje. Dit laatste aspect sluit natuurlijk aan bij zijn werk met Nirvana Bonus and The Demons Of Shame. In afwachting dat deze groep hopelijk uitgebreid mag toeren, kunnen we alvast de cd aanraden die een perfecte smaakmaker is voor wat deze groep live vertegenwoordigt.

C-mine Jazz Genk Festival, Genk (B), 15 april 2012 door: Guy Peters
 

Dit artikel op www.enola.be

Bruno Vansina Project feat. Steve Nelson. Als de eerste reactie Steve wie? is, dan wordt het tijd om bijlessen te nemen, want de Amerikaanse vibrafonist behoort op zijn instrument tot de absolute wereldtop, iets dat hij vooral bewijst als lid van het Dave Holland Quintet. Vansina had dus een grote naam weten te strikken, maar op geen enkel moment zou die de indruk geven meer te zijn dan zijn Vlaamse speelpartners. Dat waren dan ook geen kleine jongens, want met Teun Verbruggen (drums) en Jos Machtel (bas) had hij enkele Belgische toppers in huis. De jonge gitarist Bert Cools voegde een eigentijdse toets aan het geluid toe door uit te pakken met allerhande geluidseffecten (die heel af en toe helaas ook deden denken aan foute synths) en uitwaaierende gitaarpartijen.

Het kwintet mocht van start gaat voor een schrijnend kleine opkomst van 15 geïnteresseerden, maar kreeg gaandeweg meer volk om zijn eigenzinnige muziek mee te delen. Voelde het soms aan als een werk in uitvoering, dan kreeg je van meet af aan wel een heel aparte stijl gepresenteerd, waarbij het kwikzilveren spel van Vansina (binnen Flat Earth Society nochtans de baritonsaxman) meteen opviel. Het was jazz die een ongrijpbare middenweg vond tussen de postboptaal en een moderner verhaal, nooit echt ‘free’, maar evenmin vasthoudend aan duidelijke structuren. In het merendeel van de composities, met “Walter’s Verjaardagsshow” (don’t ask) en “Natrium” op kop, leidde dat tot knappe resultaten, al was het een beetje jammer dat het met “Crazeology” aan het einde van de set net iets minder spannend uitgewerkt werd. Het was alleszins meer dan voldoende om drie kwartier te boeien en te doen uitkijken naar Stratocluster, het album dat eraan staat te komen bij het Brugse W.E.R.F.-label.