Bruno Vansina Quintet
 
js slider

Bruno Vansina (sax alto), Steve Nelson (mallets), Bert Cools (guitar), Jos MAchtel (bass), Teun Verbruggen (drums)

A brief history:
2010: The quartet was formed with Bruno's all time musical buddy Teun Verbruggen on drums, two new kids on the block Bert Cools (guitar) and Nathan Wouters (bass). From the very beginning, it was a quest for a personal sound by means of original compositions.

2011: first studio recording after doing some concerts in Belgium and a tour in Mexico City (Eurojazz and Zynco) and Cuernavaca. This recording was done in preparation for a cd to be done in 2012.

2012: Recorded in Brooklin, New York at System Two. This recording featured Steve Nelson (USA), vibraphone player from the Dave Holland Quintet. Also Jos Machtel replaced Nathan Wouters on the bass. The new album "Stratocluster" was release at C-Mine Jazz on the 13 th of April 2012. This production was made with the support of C-Mine Jazz, the Flemish Government, The W.E.R.F. and RAT Records.

2013: Bart Van Caenegem joins the band and the Quartet becomes a Quintet.
Second tour in Mexico for 3 successful concerts: 6th in Centro Cultural Mexiquense Bicentenario Texcoco, 7th in Zynco Mexico City and on the 8th at the Eurojazz festival Mexico City. For this tour Nathan Wouters replaced Jos Machtel.

December 12th 2013: the Quintet will perform for the first time as the 'Bruno Vansina Orchestra' in RATAPLAN. Dre Peremans is writing arrangements for 11 horn players on Bruno's compositions. This music will be recorded January 2014 at Studio Toots (vrt). Christian Mendozza replaces Bert Van Caenegem and Sean Faschiani replaces Jos Machtel.

2014/15: The quintet got eaten by the Vansina Orchestra.

 

Recordings
 
Stratocluster

Stratocluster / W.E.R.F. 105

Recorded and mixed at System Two by Mike Marciano, Brooklin, USA, 2012
Artwork 'Omne Supervacuum pleno de pectore manat' 2008-09, oil on canvas, 100 x 160cm by Laurent Impeduglia.

Info and cd order ...

 

Pictures
 

 

 

Press
 

C-mine Jazz Genk Festival, Genk (B), 15 april 2012 door: Guy Peters

"Voelde het soms aan als een werk in uitvoering, dan kreeg je van meet af aan wel een heel aparte stijl gepresenteerd, waarbij het kwikzilveren spel van Vansina meteen opviel."

"Het was jazz die een ongrijpbare middenweg vond tussen de postboptaal en een moderner verhaal, nooit echt ‘free’, maar evenmin vasthoudend aan duidelijke structuren."

Lees meer ...

 

C-mine Jazz Genk Festival, Genk (B), 13 april 2012 door: Georges Tonla Briquet

"...complex gelaagde jazz met crescendo opbouw en onverwachte tussenstops. Grooves werden daarbij moeiteloos afgewisseld met flarden postbop."

"Het was echter vooral Vansina zelf die zeer sterk uit de hoek kwam. Van heel krachtig tot zalvend"

Lees meer ...

 

 

 

 

 

C-mine Jazz Genk Festival, Genk (B), 13 april 2012 door: Georges Tonla Briquet
 

Dit artikel op www.jazzenzo.nl

De 36-jarige saxofonist Bruno Vansina wordt regelmatig uitgenodigd door het Brussels Jazz Orchestra voor een vervangingsopdracht en hij is ook vast lid van Flat Earth Society. Maar de ware Vansina leer je pas kennen aan de hand van zijn eigen projecten, waaronder het trio Vansina-Verbruggen-Gudmunsson. Daarvan verscheen al een aantal cd’s op RAT Records (het label dat Vansina oprichtte met Teun Verbruggen). In Genk kwam hij zijn gloednieuwe cd ‘Stratocluster’ voorstellen, een samenwerking tussen RAT Records en het WE.R.F.-label. De opnamen daarvoor vonden plaats in Brooklyn, New York.

Altsaxofonist Bruno Vansina met onder meer vibrafonist Steve Nelson en slagwerker Teun Verbruggen in zijn groep.

Voor dit avontuur omringde Vansina (zelf op altsaxofoon) zich met de jonge beloftevolle gitarist Bert Cools, Jos Machtel (vaste bassist van het BJO), zijn trouwe bondgenoot drummer Teun Verbruggen en niemand minder dan vibrafonist Steve Nelson, de man op wie contrabassist Dave Holland continu een beroep doet. Een niet alledaagse bezetting dus. Het resultaat: complex gelaagde jazz met crescendo opbouw en onverwachte tussenstops. Grooves werden daarbij moeiteloos afgewisseld met flarden postbop. De gitarist kwam daarbij zeer melodisch uit de hoek, maar verleende het geheel ook een spacy tintje door zijn pedaaleffecten, zonder dat er sprake was van nodeloos uitfreaken.

Nelson had twee vibrafoons ter beschikking waarop hij zich kon uitleven en dat deed hij volop. Hij bewees meteen nog eens dat je met dit instrument niet alleen een aparte klankkleur kunt scheppen, maar dat je er tevens volwaardige solo’s mee kunt  uitwerken.

Het was echter vooral Vansina zelf die zeer sterk uit de hoek kwam. Van heel krachtig tot zalvend en af en toe zelfs met een scherp rockkantje. Dit laatste aspect sluit natuurlijk aan bij zijn werk met Nirvana Bonus and The Demons Of Shame. In afwachting dat deze groep hopelijk uitgebreid mag toeren, kunnen we alvast de cd aanraden die een perfecte smaakmaker is voor wat deze groep live vertegenwoordigt.

C-mine Jazz Genk Festival, Genk (B), 15 april 2012 door: Guy Peters
 

Dit artikel op www.enola.be

Bruno Vansina Project feat. Steve Nelson. Als de eerste reactie Steve wie? is, dan wordt het tijd om bijlessen te nemen, want de Amerikaanse vibrafonist behoort op zijn instrument tot de absolute wereldtop, iets dat hij vooral bewijst als lid van het Dave Holland Quintet. Vansina had dus een grote naam weten te strikken, maar op geen enkel moment zou die de indruk geven meer te zijn dan zijn Vlaamse speelpartners. Dat waren dan ook geen kleine jongens, want met Teun Verbruggen (drums) en Jos Machtel (bas) had hij enkele Belgische toppers in huis. De jonge gitarist Bert Cools voegde een eigentijdse toets aan het geluid toe door uit te pakken met allerhande geluidseffecten (die heel af en toe helaas ook deden denken aan foute synths) en uitwaaierende gitaarpartijen.

Het kwintet mocht van start gaat voor een schrijnend kleine opkomst van 15 geïnteresseerden, maar kreeg gaandeweg meer volk om zijn eigenzinnige muziek mee te delen. Voelde het soms aan als een werk in uitvoering, dan kreeg je van meet af aan wel een heel aparte stijl gepresenteerd, waarbij het kwikzilveren spel van Vansina (binnen Flat Earth Society nochtans de baritonsaxman) meteen opviel. Het was jazz die een ongrijpbare middenweg vond tussen de postboptaal en een moderner verhaal, nooit echt ‘free’, maar evenmin vasthoudend aan duidelijke structuren. In het merendeel van de composities, met “Walter’s Verjaardagsshow” (don’t ask) en “Natrium” op kop, leidde dat tot knappe resultaten, al was het een beetje jammer dat het met “Crazeology” aan het einde van de set net iets minder spannend uitgewerkt werd. Het was alleszins meer dan voldoende om drie kwartier te boeien en te doen uitkijken naar Stratocluster, het album dat eraan staat te komen bij het Brugse W.E.R.F.-label.